दाइजोले मानिस मात्र मारेको छैन, आत्मसम्मान, आस्था, र मानवता पनि मारेको छ।
दाइजोले महिलाको मूल्य तोक्छ !
यो सोच कति अमानवीय हो भन्ने बुझ्न ठूलो अध्ययन चाहिन्न। एक छोरीको स्कुलमा पढ्ने, आफ्नो करियर बनाउने, र स्वतन्त्र जिन्दगी बाँच्ने सपना सबैभन्दा पहिले दाइजोले मार्छ। कहिलेकाहीँ लाग्छ, के छोरी जन्मिएपछि आमाबुबाले बैंक ब्यालेन्स तयार गर्न थाल्नुपर्ने हो? के विवाहको सर्त मोटरसाइकल, सुनको सेट हुनुपर्छ?
कानुन छ, तर गाउँ घरसम्म पुग्दैन !
नेपालको मुलुकी अपराध संहिता, २०७४ ले दाइजो माग्ने, दिने वा लिनेलाई प्रतिबन्ध लगाएको छ। तर मेरो रिपोर्टिङ अनुभव भन्छ , कानुन कागजमा कडा छ, व्यवहारमा बेकामे। गाउँमा जब एउटा छोरीको विवाह हुन्छ, उसलाई उपहारको नाममा हजारौं ,लाखौं रुपैयाँका सामान दिइन्छ ,जबर्जस्ती, डर, र समाजको दबाबले। यी उपहार होइनन्, पिताको घरको टाउको दुखाइ हुन्, जुन तगारो भएर छोरीको जिन्दगीमा प्रवेश गर्छ।
समाज चुप छ, र यही मौनता अपराध हो !
म धेरै अभिभावकहरु काे मुखबाट सुनेको छु । उनीहरू भन्छन् “ के गर्ने, समाज यस्तै छ । ”समाज यस्तो छ तर ! यो समाज पनि हामी आफै बनाएका छौ । मौनता एउटा दाइजो माग्ने हात बन्न पुग्छ। सामाजिक दबाबमा अभिभावकहरूले नचाहँदै दाइजो दिन्छन्, महिलाहरू मौन सहन्छन्, र अपराधीहरू प्रोत्साहन पाउँछन्।
अन्त्य होइन ! आरम्भ चाहिएको छ !
दाइजोविरुद्धको लडाइँ एउटा समाचार लेखेर सकिँदैन, यो हरेक अभिभावकले उठाएको आवाज, हरेक शिक्षकले दिएको चेतना, र हरेक युवाले गरेको इन्कारबाट सुरु हुन्छ।
हामी, सञ्चारकर्मी, कलम चलाउने मात्र होइन, परिवर्तनको भाषा लेख्ने हो।
दाइजो प्रथा कुनै जात, धर्म, या वर्गको कुरा होइन ! यो हाम्रो नैतिकता र समाज सँगको लडाई हो। धन्यवाद ।
इरफान सिद्दीकीको पोष्ट (विचार) सान्दर्भिक लागेर जस्ताको त्यस्तै प्रकाशित गरिएको छ ।त्यसमा व्यक्त विचार उनका निजी हुन् । सिद्दीकी समय सन्दर्भको आधारमा कलम चलाउँछन् ।
