पछिल्ला वर्षहरूमा हाम्रो समाजमा सम्बन्ध विच्छेदका घटनाहरू दिनप्रतिदिन बढ्दै गएका छन्। प्रेम, विवाह र सहजीवनका थुप्रै उदाहरणहरू आज अधुरो बन्दै गएका छन्। भावनात्मक विच्छेदले पारिवारिक र सामाजिक संरचनामा गहिरो असर पारिरहेको छ। एकआपसमा विश्वास, सहमति र समझदारीको कमीले गर्दा वैवाहिक सम्बन्ध टुट्दै जानु दुःखद मात्र होइन, गम्भीर चिन्ताको विषयसमेत बनिसकेको छ।
सम्बन्ध विच्छेद कुनै समाधान होइन भन्ने कुरा बुझ्न आवश्यक छ। सम्बन्ध विच्छेदपछि हुने मानसिक आघात, बालबालिकामा पर्ने नकारात्मक प्रभाव र समाजमा देखिने विखण्डनले दीर्घकालीन असर पार्न सक्छ। विगतमा सहनशीलता, समर्पण र पारिवारिक एकताको भावना बलियो थियो। तर, आधुनिक जीवनशैली, आर्थिक चाप, आपसी संवादको अभाव र सामाजिक सञ्जालको दुरुपयोगले सम्बन्धहरू कमजोर बनाइरहेको देखिन्छ।
सम्बन्ध जोगाउन एक अर्कालाई बुझ्न, समय दिन, विश्वास कायम राख्न र समस्या समाधानका लागि संवाद गर्ने संस्कार विकास गर्नु अपरिहार्य छ। असहिष्णुता र घमण्डका कारण सम्बन्ध विच्छेदको बाटो रोज्नु सधैं उचित हुँदैन। स-साना झगडालाई समेत ठूलो बनाउने प्रवृत्तिले घरपरिवार भत्काइरहेको छ।
अर्को तर्फ, सम्बन्ध विच्छेद भएका व्यक्तिहरूलाई समाजले हेर्ने दृष्टिकोण पनि बदलिनु आवश्यक छ। उनीहरूलाई मानसिक परामर्श, कानुनी सहयोग र सामाजिक पुनर्स्थापनाका कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्न राज्य र स्थानीय निकायको भूमिका बढाउनु पर्छ। साथै, विवाहपूर्व तथा वैवाहिक जीवनका चुनौती र दायित्वबारे सचेतना दिने कार्यक्रमहरू सञ्चालन गर्नु आजको आवश्यकता हो।
सम्बन्ध विच्छेद न्यूनीकरणका लागि परिवार, विद्यालय, मिडिया, धर्मगुरु र सामाजिक संस्थाहरूले मिलेर दीर्घकालीन सचेतना अभियान सञ्चालन गर्नुपर्छ। कुनैपनि सम्बन्धमा समस्या आउन सक्छ, तर सहमति, समर्पण र संवादको माध्यमबाट समस्या समाधान गर्ने संस्कृति स्थापना गर्नु आजको समाजको प्रमुख आवश्यकता हो।
सम्बन्ध जोगाउने प्रयास गरौं, समझदारीको पुल बाँधौं। नत्र सम्बन्ध विच्छेदका घटनाले समाजमा झन ठूलो मानसिक र सामाजिक समस्याको रुप लिनेछ।
